Manouche a la Turca
“Boğaz vapurunda Django dinler gibi; tanıdık bir melankoli ve dizginsiz bir coşku var ortada.”
Django Reinhardt’ın Montmartre kaldırımlarına kazıdığı çingene cazını, İstanbul’un kıvrak makamlarıyla aynı potada eriten enfes bir jazz albümü. Akustik gitardan dökülen perküssif swing ritimleri, geleneksel enstrümanların mikrotonal dokunuşlarıyla birleştiğinde ortaya saf bir müzikal neşe çıkmış. Hızlı ve teknik pasajlarda bile melodinin ruhu asla kaybolmuyor; Samatya ile 1930’lar Paris’i arasında renkli bir köprü kuruluyor. Dinamik aralığı çok yüksek, analog hissi veren akustik yapısıyla dinleyiciyi anında içine çeken tertemiz bir albüm. Albümde geride kalan parça olmadığını düşünüyorum; öne sıyrılıyor denebilecek parçalar belki de Nihavend Longa ve Gaco Swing. Peşinden çıkardığı Volume 2 single formatında ve yine mükemmel bir yorum olmuş. Volume 3 de 2025’te çıkmış fakat henüz yorumlayabilecek derinlikte dinleyemedim. Zıpır, afacan melodilerle neşeye neşe katmak isteyenlere…
Albümden Dinle
- 🎧 Albümün Tamamını dinlemek için (Spotify): Spotify’da Aç